4
Home 1
3
4

Live muziek - podium Vera

Live muziek - podium Vera

Vera is al lang geen gereformeerde studentenvereniging meer en als we hier aan de Oosterstraat 44 nog in íets geloven dan is het een avond met mooie livemuziek en koud bier. En als er dan toch een Schepper is (met een voorliefde voor rock ’n roll uiteraard), dan had Hij (of Zij) waarschijnlijk 24 juni 2017 voor ogen toen Hij/Zij de zaterdagavond schiep:

Te beginnen met de opzwepende hoofdact met de misleidende naam Archie and The Bunkers. De band bestaat namelijk slechts uit twee personen: de broertjes O’Connor uit Cleveland, Ohio. Die zichzelf dus niet al te serieus nemen, en en passant laten merken dat ze hun klassieken kennen. Toen Archie de oermopperkont zijn gal op de tv mocht uitspugen moesten zelfs hun ouders nog geboren worden.

Tieners zijn ze nog, Cullen en Emmett O’Connor, maar wat een bravoure. Beukend op goedkope Japanse drumkits en oude orgels die zijn gekocht op Craigslist (Marktplaats in de VS). Geven shows die ze zelf – gezien hun jonge leeftijd- in eigen land niet eens zouden mogen bijwonen. Wat doe je dan? Dan ga je zelf het podium op -de plek waar ze voor in de wieg zijn gelegd. Vooral Emmett, de zingende/schreeuwende drummer, die waarschijnlijk wel ‘ns is gediagnosticeerd met ADHD.

Al is het geil pompende orgel (sorry, ik zeg maar even zoals het is) van zijn broertje Cullen het belangrijkste ingrediënt van hun muziek. Samen met de geëxalteerde zang van Emmett, die Jim Morrisson van The Doors in herinnering roept. Op de plaat vooral, zwetend achter z’n drumstel schreeuwt hij tijdens optredens vooral in de hogere registers.

De broertjes O’Connor houden van oude cinema en zullen zich ongetwijfeld thuis voelen in het levende Vera-museum met al die zwart-wit posters. Ook in hun muziek klinkt de historie door. Ze laten zich inspireren door punkbands als Dead Boys en The Damned, maar ook door oude jazzlegendes als Buddy Rich en Jimmy Smith.
Zoek je naar een hedendaagse evenknie dan kom je ongeveer uit in een donkere kelder met vrouwen die –waarschijnlijk topless- wild staan te dansen rond ons eigen ZzZ - ook een organ-duo met exact dezelfde rolverdeling.Archie and The Bunkers zijn niet zo broeierig, en een stuk lichter van toon. Ze moeten ook nog wat meters maken. Dat doen ze graag (liever dan op school zitten) en het liefst in de hoogste versnelling. ‘Hi-fi organ punk,’ noemen ze hun muziek zelf. ‘Rock’n’roll that’s been peeled back to it’s raw foundation.’
Geen wonder dat Jack White de broers naar z’n label Third Man haalde.
Muziek waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. Of zitten, in het geval van Emmett, zo blijkt uit video-opnamen .Hopelijk lukt het hem ook nog een gastdrummer te regelen zodat hij ook nog even als een dolle over het podium kan stuiteren en rollen.

Uit een heel ander vaatje tapt de band Pile uit Boston. Tenminste, als je laatste plaat A Hairshirt of Purpose beluistert. Al schijnen de mannen ondanks hun bescheidenheid een live-reputatie te hebben, maar daarover straks meer.
(Mee)slepende songs zijn het vooral, met dissonante gitaren en de zeer bepalende zang van oprichter Rick Maguire. Hij draagt de meeste nummers, met een stem het midden houdt tussen Eddie Vedder en –niet schrikken- Chris Martin. Maguire zingt niet zoals de broertjes O’Connor over Joanie, Miss Taylor of Sally Lou, maar over perikelen voor volwassenen: i’m not happy, i’m not in love/but let’s have a baby to save the marriage that we made up’.

Als Archie and The Bunkers continu in de vijfde versnelling scheuren met een baksteen op het gaspedaal, dan rijdt Pile –die in 2017 precies tien jaar bestaat- een groot deel van het album in z’n twee. En zolang er geen bumperklever in je nek hijgt kan dat heel prettig zijn: je hebt de tijd om rustig om je heen te kijken, na te denken en verhalen te vertellen.
Dat laatst doet Pile, ook zonder woorden en gaandeweg met steeds meer dynamiek. Zoals in het nummer Dogs, dat van fluisterzacht naar orkaankracht gaat en weer terug.Ga je overigens terug in de tijd van Pile dan klinken die eerdere platen bij vlagen furieus en is Chris Martin nergens te bekennen. Het is een kant die Pile naar verluidt tijdens optredens ook veel meer laat zien en de band de afgelopen jaren veel extra fans heeft opgeleverd.

De Schepper is ons gunstig gezind: op de zaterdagavond twee Vera-waardige bands. Voor de prijs van een studentenpizza. Thuisblijven is nog nooit zo stom geweest.

Igor